معرفی محصول

بیش از ۱۰۰ نوع لیچی وجود دارد و هر ساله انواع جدیدی ظهور می‌کنند.
اکنون فصل لذت بردن رسمی از لیچی است. مقدار زیادی لیچی در بازار موجود است. سوپرمارکت‌ها، میوه‌فروشی‌ها و دستفروشان همه درباره لیچی تازه تبلیغ می‌کنند، با عبارات جذابی مانند «اگر شیرین نبود، پول ندهید» و قیمت‌هایی که از بالا به پایین متفاوت است.
لیچی (نام علمی: Litchi chinensis Sonn.) متعلق به خانوادهٔ Sapindaceae و سردهٔ Litchi است. این درختی همیشه‌سبز است با ارتفاع تقریبی ۱۰ متر. پوست میوه برجستگی‌های فلس‌مانند دارد و به رنگ قرمز روشن و قرمز ارغوانی است. وقتی کاملاً رسیده می‌شود، به رنگ قرمز روشن درمی‌آید؛ دانه‌ها کاملاً توسط یک پوشش گوشتی کاذب (آریل) پوشیده شده‌اند. دورهٔ گل‌دهی در بهار و دورهٔ میوه‌دهی در تابستان است. وقتی تازه است، گوشت میوه شفاف و ژله‌ای است، با طعمی معطر و خوشمزه، اما برای نگهداری مناسب نیست.
این میوه در جنوب غربی چین، از جمله یوننان، گوئیژو، سیچوان و چونگ‌کینگ، و همچنین مناطق جنوبی مانند گوانگشی، گوانگدونگ و هاینان، و مناطق جنوب شرقی مانند فوجیان، ژجیانگ و تایوان پراکنده است. همچنین در بخش جنوب شرقی آسیا کشت می‌شود. سوابقی از معرفی آن به آفریقا، آمریکا و اقیانوسیه وجود دارد. لیچی به همراه موز، آناناس و لونگان به عنوان یکی از "چهار میوه بزرگ جنوب" شناخته می‌شود.
لیچی شیرین، طعم آن ترش و طبیعت آن گرم است. این میوه وارد مریدین‌های قلب، طحال و کبد می‌شود. می‌تواند سکسکه و اسهال را متوقف کند. این یک انتخاب عالی در طب غذایی برای کسانی است که سکسکه‌های مقاوم و اسهال شبانه دارند. در عین حال، دارای اثرات تغذیه مغز، تقویت بدن، تحریک اشتها و تقویت طحال است. به دلیل طبیعت گرم آن، مصرف بیش از حد می‌تواند به راحتی منجر به گرمی بیش از حد شود.

توضیحات

میوه نسبتاً بزرگ است و میانگین وزن هر میوه حدود ۲۵ گرم است. میوه به شکل قلب یا قلب کشیده است و پوست آن قرمز روشن است. گوشت میوه سفید شیری است، طعم شیرین و کمی ترش دارد، عطری ملایم دارد و پس‌طعم کمی گس دارد. بافت آن نسبتاً لطیف است، با نرخ خوراکی ≥۷۵٪، اسیدیته کل ≥۰.۱۴۹٪ و محتوای مواد جامد محلول ≥۱۸.۱٪. در اواخر ژوئیه می‌رسد.