بیش از ۱۰۰ رقم لیچی وجود دارد و هر ساله ارقام جدیدی به طور مداوم ظهور می‌کنند.
اکنون فصل لذت بردن رسمی از لیچی است. مقدار زیادی لیچی در بازار موجود است. سوپرمارکت‌ها، میوه‌فروشی‌ها و دستفروشان همه درباره لیچی تازه فریاد می‌زنند، با عبارات وسوسه‌انگیزی مانند «اگر شیرین نبود، پول لازم نیست» و قیمت‌ها از بالا به پایین متفاوت است.
لیچی (نام علمی: Litchi chinensis Sonn.) متعلق به خانواده ناترکیان (Sapindaceae) و جنس لیچی است. درختی همیشه‌سبز با ارتفاع تقریباً ۱۰ متر است. پوست میوه دارای برجستگی‌های فلس‌مانند، به رنگ قرمز روشن و قرمز بنفش است. هنگامی که کاملاً رسیده می‌شود، به رنگ قرمز روشن درمی‌آید؛ دانه‌ها کاملاً توسط پوشش دانه‌ای گوشتی کاذب پوشیده شده‌اند. دوره گلدهی در بهار و دوره میوه‌دهی در تابستان است. هنگامی که تازه است، گوشت میوه نیمه‌شفاف و ژلاتینی، با طعمی معطر و خوشمزه است، اما برای نگهداری مناسب نیست.
در جنوب غربی چین، از جمله یوننان، گوئیژو، سیچوان و چونگ‌کینگ، و همچنین مناطق جنوبی مانند گوانگشی، گوانگ‌دونگ و هاینان، و مناطق جنوب شرقی مانند فوجیان، ژجیانگ و تایوان پراکنده است. در جنوب شرقی آسیا نیز کشت می‌شود. سوابقی از معرفی آن به آفریقا، آمریکا و اقیانوسیه وجود دارد. لیچی همراه با موز، آناناس و لونگان به عنوان یکی از «چهار میوه بزرگ جنوب» شناخته می‌شود.
لیچی شیرین، در طعم ترش و در طبیعت گرم است. وارد کانال‌های قلب، طحال و کبد می‌شود. می‌تواند سکسکه و اسهال را متوقف کند. برای افراد مبتلا به سکسکه مقاوم و اسهال شبانه، یک انتخاب عالی برای درمان با غذا است. در همان زمان، اثرات تغذیه مغز، تقویت تناسب اندام، تحریک اشتها و تقویت طحال را دارد. به دلیل طبیعت گرم آن، مصرف بیش از حد می‌تواند به راحتی منجر به گرمای بیش از حد شود.